Човечко хаику

193
Александар Прокопиев

Пет ноќи празен
домот остарел цела
една година.

– Ме касна оса.
– Кога? – Вчера. – Те боли?
– Кога ќе ми текне.

Сред голем град,
бавча. Жубори фонтана.
Ана пие чај.

По сокаци пци
и деца. Во дворот – коза!
Ромско маало.

Гракаат чавки.
Татко ми бере грозје:
– Ќе има и за нив.

Надвисната гранка,
тивки минувачи.
„тутуу!“ – доаѓа авто!

Миено дете
матни облаци гледа:
„Какано небо“.

Дете во чудо:
од прегратка силна – бум!
Балонот пукна.

Кашлам, одекнува
од онаа страна на паркот
– незгодна есен.

Сам на балконот,
пензионерот игра шах.
Со ангелите.