Весници на пролетта

66

Деца, сте ги виделе ли весниците на пролетта? Сте ги виделе ли, прашувам. Молчите. Се смешкате… Значи, сте ги виделе. Тие се, како што знаеме, жолтиот дрен, кокичето, качунката, кукурекот, темјанушката и да не набројувам повеќе! Кога тие ќе се појават и ќе нѐ погалат со својата смеа, тогаш пролетта излегува од својот замок под небесната стреа и триумфално тргнува на пат. Тргнува и, додека по патот патува и сватува, ние се наоѓаме во состојба на очекување, зимата – во состојба на подготовка за заминување. Зошто е тоа така, природата знае. Знае и играва од зборови, во која дренот и качунката водат разговори…

ДРЕНОТ: Ведро небо, студен ден… Здраво, здраво, јас сум дрен! Цутам жолто и со сјај, украс сум во секој крај!
КАЧУНКАТА: Ти си украс, јас сум знаме!
ДРЕНОТ: Какво знаме?
КАЧУНКАТА: Сино-бело, од нежности цело! Со него, на јуриш, се пробив низ снегот и сега сум знаме на зимата преку раме и украс на брегот!
ДРЕНОТ: На кој брег?
КАЧУНКАТА: На секој и на овој, на кој, покрај мене, стоиш и ти…
ДРЕНОТ: Стојам и чекам… Да се зажариш…
КАЧУНКАТА: Од што да се зажарам?
ДРЕНОТ: Од тлеење, од смеење, од ветрово пеење….
КАЧУНКАТА: Не зборувај сешто! Во играва нема место за ветрово пеење!
ДРЕНОТ: Знам дека нема, но така се вели.
КАЧУНКАТА: И да се вели… Ветрово пеење не постои. Постои само ветрово фучење и завивање. Пример за тоа е северко…
ДРЕНОТ: Знам. Тој ѝ е придружник на зимата што ни ја застудува климата и затоа е најгласен, најстрашен и најсвиреп… Таков е, особено спрема нас – весниците на пролетта!
КАЧУНКАТА: Знаеш ли зошто е спрема нас таков?
ДРЕНОТ: Не знам, но претпоставувам…
КАЧУНКАТА: Не претпоставувај! Таков е спрема нас, зашто ние сме првите што го потсетуваме дека е време да си ги испразни чашите, да си ги дојаде кашите и заедно со зимата, фатени подрака, како невеста и девер, да отпатуваат на далечниот север… Тоа е единствената причина зошто толку нѐ мрази!
ДРЕНОТ: И да нѐ мрази, не ни може ништо! Ние сме весници на пролетта што ќе долета!
КАЧУНКАТА: Од каде ќе долета?
ДРЕНОТ: Од својот дворец што се наоѓа зад седум езера, зад седум гори, зад седум мориња и зад седум зори!
КАЧУНКАТА: Но тоа нели е многу далеку?
ДРЕНОТ: Далеку е, но до него патот е отворен и рамен, покриен со сјај од најцветен пламен!
КАЧУНКАТА: Ако е таков, како што кажуваш, со смев ме озаруваш! Пролетта е кралица! Има круна и трон… Природата ја буди од зимскиот сон!